Sanne (39) woont zelfstandig, maar met begeleiding van team Gewoon Wonen, onderdeel van Linc naar Zorg. De hulp die ze krijgt is er wanneer zij die nodig heeft en altijd op haar voorwaarden. “Hier mag ik het op mijn manier doen.”
“Ik heb veel meegemaakt qua zorg, maar dit is de eerste organisatie waar ik me echt veilig voel.”
“Ik ben sinds december 2022 in zorg bij Linc naar Zorg,” begint Sanne. “En dat is op een bijzondere manier gegaan: via Instagram. Ik had net een Wlz-indicatie, maar we vonden geen passende zorg. Toen zag ik bij een lotgenootje die al begeleiding kreeg, iets over Gewoon Wonen. Ik stuurde haar een bericht.” Op haar veertiende kwam Sanne voor het eerst in contact met zorg en hulpverlening. Ze was depressief en verwondde zichzelf. “Ik kwam op een gesloten groep terecht, en vanaf dat moment is het eigenlijk alleen maar slechter gegaan. De hulp was vaak niet passend en heeft soms ook schade aangericht. Ik ben al heel lang in behandeling voor trauma, maar het duurt lang. Ik dacht toen: ik krijg hulp, dan haal ik een diploma en komt het goed. Maar nu ben ik 37 en kan ik nog steeds niet werken. Dat vind ik moeilijk.
Elfi
Misschien wel het belangrijkste in Sannes’ leven is Elfi, haar hulphond. Sanne straalt als ze over Elfi begint: “Ze is een vrolijke, gevlekte Labradoodle van zes jaar oud. Ze kwam bij me toen ze acht weken oud was. Als het niet goed met me gaat en ik raak in paniek, gaat ze plat op me liggen. Haar gewicht en die diepe druk op mijn borst kalmeren me. Ze is ondeugend, maar ook mijn structuur. Ze doet een beroep op mijn verantwoordelijkheid. Goede zorg voor haar is goede zorg voor mezelf.” Omdat het mentaal soms minder goed gaat, lukt het Sanne niet altijd om zelf met Elfi naar buiten te gaan. “Soms kan ik de deur niet uit. Dan neemt iemand van het team dat over. Ik baal er dan wel van, maar het is ook fijn dat het kan.”
Zonder oordeel
Yvonne is blij dat ze cliënten als Sanne kan helpen. Ze ziet daarin een duidelijke, ondersteunende rol voor zichzelf en haar collega’s van Team Gewoon Wonen. “Ik help soms met beslissingen nemen, maar we nemen geen dingen over,” vertelt ze. “Ik zet de deur open, maar Sanne moet zélf de eerste stap naar buiten zetten. Met mijn ondersteuning moet ze zo zelfstandig mogelijk kunnen leven.” Sanne knikt: “De coaches zijn er als ik het nodig heb. Soms zijn het hele kleine dingen, maar betekenen ze heel veel voor me. Zo komt er op woensdag altijd iemand schoonmaken, maar ik vind het lastig om daarbij aanwezig te blijven. Dan ga ik wat drinken met een coach of samen boodschappen doen. Dat werkt beter.” Wat ze belangrijk vindt, is dat afspraken worden nagekomen. “Zeggen wat je doet, doen wat je zegt. Eerlijkheid is echt belangrijk voor mij. Ik heb te vaak meegemaakt dat het anders was. Ik voel het inmiddels meteen als mensen eerlijk zijn. Yvonne is goudeerlijk en wijst me ook op bepaalde dingen die ik zelf nog niet zie.” Yvonne: “Toen ze mij meerdere keren achter elkaar op zondag belde met de vraag om haar noodmedicatie op te halen, vroeg ik op een gegeven moment: ‘Wil je niet gewoon even contact?’” Waarop Sanne aangaf inderdaad behoefte te hebben aan gezelschap. Sanne vult aan: “Dat had ik zelf niet bedacht. Maar het klopte, ze voelde het goed aan. Ik kan mijn beste vriendin wel bellen, maar die woont in Almere en kan niet zomaar langskomen. Het is fijn dat ik op Yvonne en haar collega’s kan rekenen op die momenten.”
Een plek voor de lange termijn
Sinds een paar jaar woont Sanne in Veghel, in een wooncomplex met 23 appartementen. “Ik wist vier jaar voordat ik hier daadwerkelijk ging wonen al dat ik dit wilde. De woningbouw wilde vanaf het begin samen optrekken met de bewoners. Hoe de appartementen eruit zouden zien, waar rekening mee gehouden moest worden, daar mochten wij in meedenken.” Sanne koos bewust voor een ruim appartement op de tweede etage. “Mijn buurvrouw en ik hebben de grootste, 72 m². Ik wist: dit is voor de lange termijn. Dan kies ik liever voor ruimte dan voor een balkon. Bovendien hebben we hier een grote binnentuin, dat scheelt.”
Een tweede thuis
“Ik heb veel meegemaakt qua zorg, maar dit is de eerste organisatie waar ik me echt veilig voel. Ze sluiten aan bij wat ik nodig heb, op een manier die voor mij werkt. We hebben contact op gelijkwaardig niveau. Ik hoef me hier niet te schamen voor wat dan ook.“ Die gelijkwaardigheid voelt Sanne ook in het contact met haar coach Yvonne. “Met kerst ben ik bij haar thuis geweest. Haar partner had gekookt. In eerdere hulpverlening mocht je niks persoonlijks vragen, dat was te privé. Maar daardoor blijft er altijd afstand bestaan. Nu mag ik alles vragen en hebben we een fijne band.” Sanne noemt Linc haar tweede thuis. “Ik heb met mijn coach Roel op een gegeven moment besloten dat een gastoudergezin geen oplossing zou zijn, tweede ouders ga ik toch niet vinden. Maar wel een thuis. En dat heb ik hier, mede dankzij Yvonne, gevonden. Ik heb geen contact met ouders of familie, voel me eenzaam in dat opzicht. Ik vertelde Yvonne een keer dat ik wel eens zou willen barbecueën met mijn kernteam. Yvonne heeft dit toen meteen bij haar thuis georganiseerd. Ik vond het geweldig! Het is fijn om gewoon ergens bij te horen en te mogen zijn, ook zonder dat je een hulpvraag hebt.”
Samenwerking
De samenwerking met andere hulpverleners gaat goed. “Ik ben al twaalf jaar in behandeling bij mijn psychiater. Mijn coaches spreken hem ook en dat zorgt ervoor dat iedereen op één lijn zit. Soms heb ik niet de energie om zelf mee te gaan naar een overleg bij mijn psychiater. Dan doen mijn coaches dat met mijn toestemming. Ik vertrouw ze volledig.” Yvonne: “We praten niet over, maar met cliënten, dus het liefst hebben we Sanne er gewoon bij. Dat is belangrijk. En soms is het spannend, met meerdere hulpverleners in een ruimte, of is er inderdaad even de energie niet. Dan zoeken we samen naar wat wél werkt voor Sanne.”
Anders dan anders
Sanne heeft eerder Wmo-zorg gehad via andere organisaties. “Dat was echt uurtje-factuurtje. En als het niet klikte, zegde ik af. Dat gebeurde steeds vaker. Voormalig hulpverlener Peter, van de Ggz, was daarop overigens een uitzondering, vertelt Sanne. “Hij heeft altijd contact met me gehouden. Ik heb drie keer voor langere tijd bij hem en zijn vrouw gewoond en uiteindelijk kwam ik hier terecht. Ik spreek Peter nog regelmatig en ook hij ziet dat ik hier op mijn plek zit. Bij Gewoon Wonen mag ik zelf zeggen wie er bij me komt. Ik kan altijd op ze rekenen. Ik ben gewend om te denken dat dingen uitzichtloos zijn. Maar ik leer hier dat ik mag denken dat het goedkomt. Hier zeggen ze: ‘Je hoeft niet bang te zijn dat je ons kwijtraakt.’ En dat is misschien wel het belangrijkste. Ze zijn er voor me, ongeacht hoe het me gaat, op momenten dat ik ze nodig heb.”